Tot het begin van de twintigste eeuw kwamen er niet zoveel Antillianen en Arubanen naar Nederland. Alleen blanke ambtenaren en studenten gingen naar Nederland, op vakantie of om iets te leren. Pas later kwamen leerlingen uit de zwarte bevolking ook om te studeren. Ze moesten heel goed kunnen leren om een beurs te krijgen. Zonder beurs waren zij meestal te arm om een dure opleiding in Nederland te betalen.

In de jaren 1960 hadden de olieraffinaderijen op Curaçao en Aruba, waar duizenden mensen werkten, door automatisering steeds minder mensen nodig. Omdat iedere Antilliaan en Arubaan een Nederlands paspoort heeft, gingen veel werklozen werk zoeken in Nederland. Vanwege de slechte economie op de eilanden bleven steeds meer studenten na hun studie in Nederland.

In 1985 sloten Shell en Exxon hun raffinaderijen op Curaçao en Aruba. Daardoor werd Nederland nog aantrekkelijker. Dat veranderde niet in de jaren 1990 en begin 2000. Integendeel, ook bij de Antilliaanse overheid werden er banen geschrapt vanwege de tegenvallende economie.

Toch is het geen eenrichtingsverkeer. Veel mensen gaan terug naar de Antillen. Het toerisme op Aruba zit bijvoorbeeld in de lift, wat weer voor banen zorgt. Het inwoneraantal van Aruba is daardoor binnen vijftien jaar van 60.000 naar 90.000 gegaan.