Eind negentiende eeuw trokken mensen van hetzelfde geloof of politieke voorkeur steeds dichter naar elkaar toe. Op alle levensterreinen werden dingen voor de eigen groep georganiseerd, en werden andersdenkenden buitengesloten. Zangvereningen, scholen, sportclubs, kranten, omroepen, politieke partijen en nog veel meer werden steeds vaker protestants, katholiek, socialistisch, liberaal of 'algemeen'. En het een riep het ander op: was er ergens in een dorp een katholieke school, dan kwam er ook een protestantse en was er een landelijke krant voor arbeiders, dan moest er ook een voor katholieken zijn.

In de twintigste eeuw drong deze verdeling door tot alle hoeken van de maatschappij. Er was zelfs een Rooms Katholieke Duivenmelkers Vereniging! Er kwam ook een naam voor dit systeem: de 'verzuiling'. Omdat de deling van de samenleving door alle lagen van de bevolking liep, van hoog tot laag, leek het of er een soort Griekse zuilen waren ontstaan, los van elkaar. Alleen bovenaan raakten de zuilen elkaar, in de politiek, waar socialisten, liberalen, katholieken, protestanten wel met elkaar móesten samenwerken. Niemand had namelijk een duidelijke meerderheid in de Tweede Kamer.

De 'verzuiling' was tussen 1925 en 1965 op haar hoogtepunt. Het was niet de bedoeling dat je vrienden maakte buiten je eigen kring, laat staan dat je met iemand van buiten de zuil zou trouwen. Na de Tweede Wereldoorlog kwam de omslag, en vroegen steeds meer mensen om het doorbreken van de strikte scheiding. Maar pas toen rond 1965 veel mensen afstand namen van hun religieuze of politieke achtergrond zou de echte ontzuiling van Nederland beginnen.