Loading… Zeepost in de 17e eeuw
Brieven vol verlangen
Hoe bereik je je geliefde, als die in de zeventiende eeuw op een lange zeereis is?
-
Johannes Vermeer, ca. 1662-1663 (Bron: Wikimedia Commons)
-
Johannes Vermeer, ca. 1669-1670 (Bron: Wikimedia Commons)
De enige manier om iemand te bereiken was een brief mee te sturen met schepen die in de goede richting gingen. En dan maar hopen dat de schepen elkaar op zee tegenkwamen.
De vrouwen beschreven vaak hun dagelijks leven. Bijvoorbeeld met de kinderen: 'Het is zulk een lief hartje, het is al in de kleertjes en ik wenste wel om een lief ding dat gij uw zoon eens zien mocht', schreef een vrouw. Ook ging het over bezorgdheid: 'Ik weet niet of u, mijn lieve uitverkoren [man], leeft of dood zijt. Dat maakt mij tot in de ziel toe bedroefd.'
Dit soort openhartige teksten zijn uitzonderlijk. Omdat de brievenschrijvers zelf vaak niet konden lezen of schrijven, deed iemand anders dat voor ze. En als je wist dat je brief op een volle schuit werd voorgelezen aan je man, keek je wel uit om je meest intieme gevoelens te laten blijken.
Was de brief klaar, dan was het knap lastig je geliefde te bereiken. De autoriteiten ontmoedigden het schrijven, omdat ze bang waren voor spionage. Het posten van brieven gebeurde daarom altijd een beetje stiekem, bijvoorbeeld via snelkoeriers die van schip naar schip gingen om het laatste nieuws over te brengen. 'Met vriend die God geleijde door zee', stond dan vaak op de enveloppe.
Bijdragen
Reacties
Zoeken naar items op Europeana
