Al zo’n 16.000 jaar geleden fokte en selecteerde de mens wolven, waaruit onze trouwe viervoeter is voortgekomen. Hij hielp bij de jacht, at het afval op, joeg indringers weg en waarschuwde bij onraad. Maar echt knuffelbaar was hij nog niet.

In de eeuwen daarna kreeg de hond er functies bij: hij werd gebruikt om karretjes te trekken en om machines aan te drijven. Maar langzaamaan ontwikkelde de mens ook warme gevoelens voor hem, en voor alle andere dieren die in en rond het huis hielpen. In de zeventiende eeuw werden zelfs al strafmaatregelen genomen tegen hondenmishandeling.

Poezen konden in die tijd nog op minder medelijden rekenen. Zo was katknuppelen een populair spelletje. Daarbij werd met knuppels naar een ton waarin een kat zat opgesloten gegooid, totdat die stukging. De kat rende dan in doodsangst weg.

In die tijd hield de elite al schoothondjes voor gezelschap en vermaak. Die elitaire liefde voor dieren werkte overigens wel op de lachspieren. Toen de Leidse schout Willem de Bondt in 1634 een plechtige begrafenis voor zijn schoothondje Tyter organiseerde, schreef Vondel een spotdicht. En de auteur van het Amsterdamse honden-mirakel dreef rond 1800 de spot met de gewoonte honden te bedelven onder gestreel en lieve woordjes.

Vanaf 1850 werd het veel gewoner om voor de liefde voor je huisdier uit te komen. Door de stijgende welvaart konden steeds meer mensen enkel voor de lol een dier in huis nemen. Ook kwam er meer oog voor het feit dat dieren gevoelens hadden. In 1864 richtte een groepje van zes Haagse heren de eerste Vereeniging tot Bescherming van Dieren op. Vele andere dierenbeschermingsclubjes volgden.