Doelbewust en vastberaden staken Nederlandse soldaten de dijken van de Westerschelde door. Zo ontstond het Verdronken land van Saeftinghe. Het bleek vergeefse moeite: een jaar later viel Antwerpen alsnog in Spaanse handen.

Het gebied rondom Saeftinghe in Zeeuws-Vlaanderen was tot 1570 vruchtbaar polderland, waar de mensen leefden van landbouw en turfsteken. Twaalf polders en vier dorpen werden door dijken tegen het water beschermd. Maar de polder werd al eeuwen geteisterd door overstromingen, veroorzaakt door stormvloeden. Na de doelbewuste dijkdoorbraak van 1584 was er van het gebied niet meer over dan ondergestroomd land.

Natuurlijk bestaat er, naast dit werkelijke verhaal, ook de volkslegende over het Verdronken land van Saeftinghe. Hierin zijn de hoogmoed en ijdelheid van de bewoners de oorzaak van de ondergang van het land.

Op een dag, zo gaat het verhaal, ving een visser uit het dorp een zeemeermin. Hij weigerde haar terug te geven aan haar meerman, die kwaad riep: ‘t landt van Saeftinghe sal verghaen, alleen de toorens sullen blyven staen.’ De arrogante bevolking trok zich hier niets van aan en werd verrast door een allesverwoestende vloedgolf.