De Nederlandse landbouw en zware industrie leden grote schade. Bedrijven probeerden te overleven door in te krimpen, lonen te verlagen en werknemers te ontslaan. “Maar de sector die de grootste klappen kreeg in deze periode was de scheepvaart”, vertelt Herman de Jong, economisch historicus aan de Universiteit van Groningen. “De Nederlandse handelsvloot behoorde tot de top vijf van de wereld, maar kreeg door de wereldwijde crisis steeds minder werk.” In de scheepsbouw verloor de helft van de werknemers in de loop van 1931 hun baan.

De regering-Colijn deed weinig om de crisis te bezweren. Ze weigerde om de gulden los te koppelen van de goudwaarde. Deze ‘Gouden Standaard’ bleef heilig, terwijl hierdoor de Nederlandse exportproducten erg duur waren geworden. “Zomaar je harde munt loslaten werd gezien als een misdaad”, zegt De Jong. “Veel Nederlanders hadden in deze turnbulente tijd hun geld op de bank gezet. As de gulden minder waard werd, zouden de Nederlandse spaarders benadeeld worden.” Pas in september 1936 liet Nederland de Gouden Standaard los.

Deze late reactie zorgde er volgens De Jong voor, dat de Nederlandse economie maar langzaam van de depressie herstelde. ‘Uiteindelijk is Nederland wel vijf jaar in de greep geweest van de crisis. Misschien wel langer, als je nagaat dat er in 1936 nog steeds veel werklozen waren. Veel bedrijven waren namelijk efficiënter gaan produceren. Daardoor hadden ze de laaggeschoolden niet meer nodig.’