Dé Surinamer bestaat niet. Zowel in Nederland als in Suriname wonen Portugese Joden, Creolen (nakomelingen van Afrikaanse slaven), Indianen, Hindoestanen (nakomelingen van Indiase contractarbeiders), Javanen en Chinezen.

In 1935 waren er niet meer dan 200 Surinamers in Nederland. Ze waren student, sporter of jazzmuzikant. Surinamers sprongen in op de jazzrage door voor zwarte Amerikaan door te gaan. Na 1945 kwamen steeds meer Surinaamse jongens uit de Creoolse en Joodse elite in Amsterdam of Leiden studeren. Zij woonden op kleine zolderkamers, in hun eentje en zonder verwarming of kookgelegenheid, bij een hospita die hen de Hollandsche pot voorschotelde.

Vanaf midden jaren vijftig daalden de boottarieven en de werkgelegenheid groeide. Steeds meer Surinaamse Creolen kwamen naar Nederland. Ze werkten als havenarbeider, elektrotechnicus of verpleger. Naar het thuisfront stuurden ze flinke postpakketten: je was de man die het in Holland ging maken, dat moest je bewijzen. Dus hosselden (bijverdienen) de meesten als kapper, kleermaker of handelaar in Caribische curiosa om maar genoeg te verdienen.

Tussen 1970 en 1980 verhuisde de grootste groep Surinamers, inmiddels ook Hindoestanen, naar Nederland. Rond de onafhankelijkheid in 1975 waren alle vluchten volgeboekt. Het journaal toonde beelden van een bontgekleurde, zomers geklede mensenmassa met grote dozen en koffers op een winters Schiphol. Vaak waren ze halsoverkop en onvoorbereid vertrokken. Nu of nooit, dachten velen. De grenzen van het moederland zouden spoedig (in 1980) gesloten worden. Ook was er angst voor de oplopende spanning tussen Hindoestanen en Creolen. Momenteel wonen 300.000 Surinamers in Nederland. Bijna net zoveel als in Suriname zelf.