Tijdens een wapenstilstand in de opstand tegen Spanje kregen de Nederlanders onderling ruzie over geloof. Hugo de Groot probeerde hen te verzoenen, maar werd verkeerd begrepen en 'ter eeuwige gevangenisse' veroordeeld.

In 1619 werd hij opgesloten in Slot Loevestein. In een donkere kamer, zonder frisse lucht. Wel mocht Hugo lezen en schrijven. Hoewel hij erg zwak en ziek was, deed hij dat volop.

De boeken kreeg hij steeds in een grote boekenkist toegestuurd. Bij aankomst en vertrek werd de kist door de bewakers op het kasteel gecontroleerd. Lange tijd vonden de bewakers niets verdachts. Daarom werden ze steeds slordiger met controleren.

Maria, Hugo's vrouw, zat vrijwillig opgesloten bij haar man. Officieel geen gevangene mocht zij boodschappen doen op de markt. Toen ook de controle van haar mandje verslapte, kreeg Maria een plan. 'Hugo, je moet in die boekenkist kruipen en zorgen dat je er twee uur in kunt blijven zonder geluid te maken.' Avondenlang liet ze hem oefenen.

Op 22 maart 1621 was het zover. Maria verstopte de boeken in bed, zodat het leek of Hugo daar lag. Met alleen zijn ondergoed en sokken aan kroop hij in de kist. Gelukkig werd de kist niet gecontroleerd. Hoewel de dragers de kist wel érg zwaar vonden. 'Alsof Hugo de Groot zelf erin zit', lachten ze. Buiten het slot vermomde Hugo zich als metselaar en vluchtte richting Parijs. Maria en de kinderen reisden hem later achterna. Wekenlang voelde Hugo nog rugpijn van de kistreis. Maar: het was gelukt!