Fischer en Aus der Fünten hoorden bij de groep van achttien Duitse oorlogsmisdadigers die na de Tweede Wereldoorlog in Nederland werden veroordeeld tot de doodstraf. Een aantal doodstraffen werd voltrokken, een aantal veroodeelden kreeg gratie en werd vroegtijdig vrijgelaten. Zo kwam het dat er vier misdadigers overbleven die hun tijd uit moesten zitten in de Bredase Koepelgevangenis. Eén van hen werd in 1966 vrijgelaten omdat hij ernstig ziek was.

Toen waren er 'de Drie van Breda' over. Zij werden het onderwerp van hevig emotionele debatten, toen in 1972 minister van Justitie Van Agt voorstelde hen vrij te laten. Er kwam zo veel protest op dit voorstel - van verzetslieden, van overlevenden van concentratiekampen - dat de minister zijn plan moest intrekken.

De gratieverlening aan de Drie van Breda werd een beladen onderwerp met zeer veel tegenstanders. Een nieuw voorstel in 1979 om een van de mannen vrij te laten werd daarom opnieuw afgewezen, ondanks dat de man op sterven lag. Hij overleed in de cel. De overgebleven Twee van Breda, die beiden in de oorlog betrokken waren bij de jodenvervolging in Nederland, werden in 1989 alsnog vrijgelaten. Ook hierop kwam veel kritiek. De inmiddels hoogbejaarde mannen overleden beiden in hetzelfde jaar.

Historicus Hinke Piersma schreef een proefschrift over de maatschappelijke weerstand tegen de Drie van Breda. Zij concludeerde dat de tegenstand vooral voortkwam uit een nationaal besef dat de Nederlanders in de oorlog niet genoeg hadden gedaan voor de joodse landgenoten. Een nationaal schuldgevoel dus, dat zorgde voor de emotionele reacties. De gemoederen zijn tegenwoordig gekalmeerd, want al weten de oudere Nederlanders zich de Drie van Breda nog goed te herinneren, de meeste jongeren tot 30 jaar weten niet meer wie zij waren.