In 1933 kwam Hitler in Duitsland aan de macht. Veel Duitse joden vluchtten naar Nederland. Om hen onderdak te bieden, bouwde de Nederlandse regering met hulp van de joodse gemeenschap vluchtelingenkamp Westerbork. Het moest een tijdelijke opvang worden met een synagoge en voetbalveldjes, slaapzalen voor de vrijgezellen en voor de gezinnen kleine huisjes met vrolijke rood-wit geruite gordijnen. Tijdelijk, omdat de anti-joodse wind in Duitsland vast snel weer zou overwaaien.

Een verslaggever die het kamp bezocht, schreef: ‘Het is nog slechts een kwestie van weken voordat men de eerste vluchtelingen in het kamp zal opnemen. Moge het voor hen, ondanks het gemis van veel dat zij hadden, een veilige haven zijn.’ Westerbork was net af toen de Duitsers in 1940 Nederland binnen vielen. Zij namen het kampbeheer in Westerbork over, maar het kamp werd nog steeds gezien als opvangplaats voor joden. Op 5 juli 1940 adviseerde een rabbijn nog een groep Duits-joodse vluchtelingen om naar Westerbork te gaan. Hij gaf ze een treinkaartje en de routebeschrijving mee.

Bijna ongemerkt veranderde Westerbork van een vluchtelingenkamp in een doorgang naar de vernietigingskampen. Pas in 1942 begon het te dagen, toen de bewoners de barakken moesten volbouwen met stapelbedden voor nieuwe bewoners. ‘Waar die mensen hun spullen moeten laten weet ik niet. Het lijkt waarachtig wel dat die mensen hier niet lang zullen blijven’, aldus een bewoner, zonder te vermoeden dat Westerbork voor ruim honderdduizend mensen het voorportaal van de dood zal zijn.