De Schokkers wisten niet beter dan te leven met de dreigende zee om hen heen. Een metershoge houten omwalling en één stenen dijk moest de zee buiten de deur houden. De meeste mensen woonden op terpen waar het water met storm en vloed niet kon komen.

Na de verwoestende stormvloed in 1825 werd het toch echt te gek, want zelfs op de terpen waren de zevenhonderd Schokkers niet meer veilig. Op één van de terpen vielen dertien doden, een flink deel van de veestapel verdronk en van de katholieke kerk werden de muren, het altaar en de banken weggebeukt. Zo’n twintig huizen spoelden weg en de vuurtoren werd volledig verwoest.

De toekomst zag er niet rooskleurig uit voor de Schokkers. Niet alleen leefden ze onder constante dreiging van de zee, de armoede op het eiland was ook zorgwekkend. De visvangst, de belangrijkste inkomstenbron, werd steeds slechter. De provincie spoorde de inwoners aan om het eiland te verlaten en stak geen geld meer in het opknappen van de verwaarloosde huizen waarin de Schokkers woonden.

De pastoor zag maar één oplossing: hij hoopte dat ’tot welzijn van Schokland en tot eer van Nederland’. de regering zou besluiten om het eiland te ontruimen. En dat gebeurde. In 1858 tekende Koning Willem III hiervoor een wetsontwerp. Een jaar later waren, op een enkeling na, alle Schokkers gedwee vertrokken.

Pas in 1941 verlieten de laatste inwoners het eiland, tijdens de drooglegging van de Noordoostpolder. Schokland is nooit onder de golven verdwenen, maar juist op het droge komen te liggen. In 1995 kreeg het land de status van Unesco Werelderfgoed.