Het gevolg was dat grote groepen jongeren het gevoel kregen dat er voor hen geen toekomst inzat. En dat hoorde je terug in de popmuziek. Zo scoorde de Nederpop formatie Doe Maar een grote hit met het nummer De Bom (1982). Daarin bracht zanger Ernst Jansz de uitzichtloze sfeer van dat moment goed onder woorden:

Carriere maken voordat de bom valt
Werken aan mijn toekomst voordat de bom valt
Ik ren door mijn agenda voordat de bom valt
Veilig in het ziekenfonds voordat de bom valt
(…)
Laat maar vallen dan, het komt er toch wel van
Het geeft niet of je rent
'k Heb jou nooit gekend, 'k wil weten wie je bent
'k Wil weten wie je bent

Dat gevoel, dat het opbouwen van een bestaan eigenlijk geen zin had, kon verschillende effecten hebben. Sommige jongeren gingen gewoon door met wat er van ze verwacht werd, sommigen werden punk, anderen gingen nachtenlang feesten: dansen op de vulkaan werd dat genoemd.

Ook in Engeland en Amerika werden hits gescoord met liedjes over de Koude Oorlog. De videoclip van ‘Two tribes’ (1984) was niet van de buis te slaan. De band Frankie goes to Hollywood maakte hierin de twee grote wereldleiders van dat moment, Reagan en Tsjernenko, belachelijk.

Een wat sentimentelere weg sloeg Sting in met het zoete ‘Russians’ uit 1985. Dit liedje ging over de hysterische angst van de Amerikanen en Europeanen voor de Russen. Sting zingt erin dat de Russen ook maar mensen zijn, die het misschien niet tot een kernoorlog zullen laten komen omdat ze tenslotte óók bezorgd zijn om de toekomst van hun kinderen. “What might save us, me, and you Is if the Russians love their children too”, eindigt hij. En misschien heeft Sting wel een beetje gelijk gekregen.