Het jonge medium televisie helpen, en tegelijkertijd Europese landen dichterbij elkaar brengen: dat was het doel van het Eurovisie Songfestival. Het werd in de jaren vijftig bedacht door de bond van Europese televisieomroepen, de EBU. Die had het afgekeken van het jaarlijkse Italiaanse songfestival in San Remo.

Op 24 mei 1956 streden zeven landen in een Zwitsers theater voor het eerst om de hoofdprijs. Ook Nederland deed mee. Eén van de Nederlandse zangeressen zei later dat het eerste festival eigenlijk een ‘voorstellinkje’ was. Het trok wel 20 miljoen Europese kijkers.

Al snel werd het Songfestival zo populair dat meer landen zich inschreven. Maar alleen leden van de EBU werden toegelaten. Liechtenstein, dat in 1969 een liedje wilde insturen, mocht bijvoorbeeld niet meedoen. Het landje had geen televisieomroep en was dus geen lid van de omroepbond. Maar de inschrijving van Israël in 1973 was geen probleem, want Israël was wel EBU-lid. De regel is nog steeds van kracht: Libië en Vaticaanstad zouden in theorie ook mee mogen zingen.

Landen die meedoen zijn verplicht het festival rechtsreeks op televisie uit te zenden. Dat was in de jaren vijftig nog niet zo makkelijk, omdat er geen satelliet-tv bestond. Technologische ontwikkelingen maakten het festival steeds spetterender. Zo bouwden de Amsterdamse organisatoren in 1970 voor het eerst een bewegend decor, met draaiende cirkels en gouden bollen.