Na de oorlog heerste bij veel Nederlanders een gevoel van vergelding. In het laatste oorlogsjaar hadden de Duitsers veel onnodige schade aangericht, terwijl al duidelijk was dat ze de oorlog zouden verliezen. Duitsland was blut, een financiële vergoeding voor de schade zat er niet in. Er bleef maar één manier over om het goed maken: door land af te staan.

Het Nederlandsch Comité voor Gebiedsuitbreiding werd opgericht, met daarin onder meer oud-minister van Financiën J. van den Broek. De minister verkeerde in goed gezelschap: ook koningin Wilhelmina was voorstander van de annexatie. In de zomer van 1946 eiste de Nederlandse regering dan ook bijna vijfduizend vierkante kilometer Duits grondgebied op.

Maar al snel leidde dit tot problemen en vragen. Want wat moest er gebeuren met de Duitsers die dan ineens op Nederlands grondgebied zouden leven? ‘Ontruimen, op een zo’n menselijk mogelijke wijze’ zei een van de regeringsleiders. Veel vooraanstaande landgenoten, ‘redelijke mensen, helemaal niet extreem’, tekenden de manifesten voor dit plan.

Een van de grootste voorstanders had zelf vier jaar lang in een Duits kamp gezeten en zei: ‘Duitsers zijn een onplezierig soort volk. Die kunnen best een stuk land afstaan.’ In 1948 werden een aantal kleine grenscorrecties uitgevoerd en kreeg Nederland 69 vierkante kilometer grond en tienduizend Duitsers.

Met de jaren sleten de wrokgevoelens, men kwam bij zinnen. Steeds vaker werd het plan ‘griezelig’ of ‘totalement absurde’ genoemd. Hoe meer Duitsland een normale democratie werd, hoe abnormaler de nieuwe grenzen werden. In 1963 gaf Nederland daarom de paar kleine geannexeerde gebieden terug, op een klein gebied bij Nijmegen na: natuurgebied de Duivelsberg. De diplomaat die al die jaren onderhandelde met Duitsland, wandelde daar graag en heeft het voor zijn eigen plezier behouden.