Nederland ziet zichzelf graag als voorbeeld voor de rest van de wereld. Wij laten ons immers leiden door het verstand en niet door emotie. En al helemaal niet door grootheidswaan of nationalisme, zoals veel grote landen. Daarom speelt Nederland graag een belangrijke rol bij internationale ontwikkelingen.

In Irak en Afghanistan waren wij er vroeg bij. Net als bij de oprichting van de Europese Gemeenschap, de NAVO en de Verenigde Naties. En niet voor niets staat het Internationaal Gerechtshof in Den Haag, net als het Joegoslavië Tribunaal. Ook op het gebied van ontwikkelingshulp, zorg voor milieu en drugsbeleid geven wij het goede voorbeeld geven aan de rest van de wereld. Ten minste, dat vinden wij zelf. Andere landen zijn het daar natuurlijk niet altijd mee eens.

Deze voorbeeldrol, al dan niet ingebeeld, heeft een naam: Nederland Gidsland. Het kleine Nederland dat de weg wijst door ingewikkelde problemen. Dit is een lange traditie. Die heeft te maken met onze roerige geschiedenis. Heel even, tijdens de Gouden Eeuw (zeventiende eeuw), was Nederland het machtigste land ter wereld. Daarna namen de grote Europese landen het heft snel weer in handen.

Nederland moest op zoek naar iets ander waar het groot in was. En dat was juist ons kleine formaat. Niet in militaire macht, maar juist in neutraliteit lag de Nederlandse kracht. Wij hadden geen grote machtsambities en waren dus betrouwbaar. Omdat we een groots verleden hebben, worden we toch gerespecteerd. Zo ontstond het idee van Nederland Gidsland.