'Chief scout' noemde hij zichzelf: Sir Robert Baden Powell, die in 1907 de Engelse padvindersbeweging oprichtte. In zijn handboek 'Wenken voor leiders van padvinders' legde hij uit waarom scouting zo belangrijk is. Volgens hem was het individualisme - het 'weg met alles, leve ikzelf' - begin twintigste eeuw te ver doorgeschoten en haalde de samenhang van de samenleving onderuit.

De padvinderij wilde door gemeenschappelijke activiteiten 'de geest van éénheid onder zijn jongens (vanaf 1916 ook meisjes) bevorderen.' Jongeren moesten tot 'eergevoel, zelfvertrouwen, intelligentie en levensvreugde' worden verleid, tot sociaal gedrag en tot burgerlijkheid - een woord dat toen nog positief bedoeld was. Dit 'oefensysteem voor burgerschap' leunde sterk op christelijke waarden als naastenliefde en opofferingsgezindheid. De padvindersleider 'pakt den jongen, zonder dat hij het weet en geeft hem Christelijkheid voor dagelijkse betrachting en niet voor Zondagen alleen.'

Vanaf het begin leunde Baden Powell sterk op zijn ervaringen binnen het Engelse leger. Patrouilleren met kompas, een uniform dragen en leven in de buitenlucht: dat kwam allemaal direct uit het soldatenleven voort. Kamperen was het ideaal. 'De vrije en opwekkende atmosfeer en de kameraadschap "onder canvas", in het veld en rond het kampvuur brengt den besten geest onder de jongens', schreef de Chief Scout.

Die natuur was er namelijk niet zomaar. 'Natuurstudie stelt het gedachtengoed van den jongen open voor het waarderen van schoonheid in de natuur, en dientengevolge van kunst, waardoor hij in hoogere betekenis van het leven kan genieten.' En God kan eren, uiteraard.