De eerste keer dat de Staten-Generaal in Den Haag bijeenkwamen was aan het eind van de zestiende eeuw. Voor die tijd had een overlegorgaan met dezelfde naam in Brugge en in Brussel gezeten. Nadat de Staten-Generaal vanwege de opstand tegen de Spanjaarden naar Den Haag waren verplaatst, kregen ze een andere functie. Vanaf dat moment waren de Staten-Generaal een machtig instituut in het bestuur van het land: een vergadering van de zeven zelfstandige provincies die samen de Republiek vormden. Deze provincies stuurden voor deze bijeenkomst hun afgevaardigden naar Den Haag. Welke personen ze stuurden, wisselde. De afgezanten kwamen uit twee groepen: uit de stedelijke elite en uit de adel. Per provincie verschilde het welke groep het grootst en machtigst was. Zo waren dat in Holland en Zeeland de steden. De afvaardigingen uit deze provincies bestonden vooral uit rijke kooplieden en leden van families die al sinds generaties de stad bestuurden. In de landsprovincies had daarentegen de adel de sterkste stem. Voor iedereen die bij de overheid wilde werken, gold dat ze protestants moesten zijn. Mensen met een ander geloof waren uitgesloten van het landsbestuur.