Nederland was rond 1600 een belangrijk handelsland en voer met grote schepen op Azië. In veel landen hadden de Nederlanders een handelspost en dat wilden ze ook graag in Japan. Maar Japan was op dat moment bijna volledig afgesloten van de buitenwereld. De shogun, de Japanse heerser, gooide Portugese handelaren zelfs het land uit, omdat ze Japanners tot het christendom wilden bekeren. Om te bewijzen dat ze alleen voor de handel kwamen moesten de Hollanders daarop de Bijbel afzweren, wat ze deden.

Ze mochten blijven, als enige westerlingen. Wel werden ze in 1641 verbannen naar een kunstmatig eilandje voor de kust van Nagasaki, Deshima. De regels waren streng. Behalve een jaarlijks bezoek aan de shogun mochten de twintig Hollanders het eilandje niet verlaten. Alleen handelaren en tolken bezochten hen. En soms prostituees, keesjes genoemd, naar het Japans voor mooie vrouw, keisei.

Ieder jaar moesten de Nederlanders op hofbezoek bij de shogun. Meestal gaf hij een fikse verlanglijst met geschenken door. Die varieerden van kompassen tot een (mythische) feniks, waarop de Nederlanders dan maar een in Japan onbekende vogel brachten. De reis van 1500 kilometer, per boot en te voet, duurde wel vier maanden.

Tot 1853 bleef Nederland het enige westerse land dat handel dreef met Japan. Dat jaar eisten de Amerikanen met veel militair machtsvertoon toegang tot de Japanse havens en verloor Nederland haar bijzondere positie: iedereen mocht voortaan handel drijven met Japan.