Amerikanen zullen er niet blij mee zijn, maar de kerstman is oorspronkelijk Nederlands. Waarschijnlijk vierden de Nederlanders in Amerika in de zeventiende eeuw al Sinterklaas. Zeker is dat New Yorkse kranten in 1773 en 1774 schreven dat Nederlandse families in de stad bijeenkwamen om de sterfdag van Sint Nicolaas te gedenken.

Het Nederlandse feest verspreidde zich begin negentiende eeuw door de Verenigde Staten. Zijn naam veranderde dan ook in Santa Claus: Sinterklaas uitgesproken op zijn Engels. Maar Santa Claus had nog geen eigen gezicht in deze tijd. In verhalen werd hij op allerlei manieren omschreven. Soms leek hij op onze Sinterklaas, maar soms ook op een clown met een driepuntige hoed en gele kousen.

In 1822 kreeg hij de eerste trekken van een moderne kerstman. Een Amerikaans gedicht uit dat jaar ging over een bezoek van Saint Nicholas op Kerstavond. De dichter omschreef hem als een dikkige en vrolijke kabouter. Ook bedacht hij de vliegende slee die door acht rendieren getrokken wordt.

Pas in 1881 kreeg de kerstman van een tekenaar het uiterlijk dat iedereen nu kent: met de witte baard en het rode pakje. Ook verzon hij de woonplaats op de Noordpool. Coca Cola deed in de jaren dertig de rest met de beroemde kerstmanreclames. Voor Nederlanders die onze Sint niet kwijt willen, is het misschien een troost. Die vriendelijke Amerikaanse kabouter is en blijft een nep-Sinterklaas.