Het zal een drukte van belang zijn geweest in het Amsterdamse Paleis voor Volksvlijt. Hier werd op 13 en 20 december 1887 een gigantisch Sint Nicolaasfeest georganiseerd, voor achtduizend kinderen van Amsterdamse lagere scholen. Niet alle kinderen mochten komen. Het feest was om de brave kinderen te belonen voor hun trouwe schoolbezoek: kinderen die dat jaar hun best niet hadden gedaan mochten niet mee. Zij die wel mochten komen, kregen een uitgebreid programma voorgeschoteld en gingen naar huis met een cadeau.

In die tijd vierde het nationalisme hoogtij: het vaderland was het belangrijkste dat er was. Het programma van het feest vertelt veel over het nationalisme. Het had tot doel kinderen te verleiden goede Nederlanders te zijn. Dit Sinterklaasfeest had dan ook niet zoveel met Sinterklaas te maken, maar alles met het vaderland en met het Koningshuis.

De kinderen zongen bijvoorbeeld vier liedjes die over Nederland gingen: het Prinsesselied over de pasgeboren prinses Wilhelmina, het Wilhelmuslied over Willem van Oranje, het volkslied 'Wien Neêrlandsch Bloed' en het 'Marschlied', een militair lied waarin stond dat elke Nederlandse jongen de plicht had zijn beste krachten aan het land te geven. Al die tijd zat de Sint op een podium. Waarschijnlijk verveelde hij zich behoorlijk, want er werd geen enkel Sinterklaasliedje gezongen. De natie was belangrijker!