Het bevrijdingsvuur markeert de overgang van rouw naar feest. In Wageningen ontsteekt de burgemeester dit vuur precies om twaalf uur 's nachts. Daar zijn in 1945 namelijk de onderhandelingen gevoerd over de Duitse capitulatie. Groepen uit het hele land brengen het vuur naar hun eigen woonplaats. In estafettevorm: meestal lopend, maar ook per fiets of paard. In 2005 komt het vuur voor één keer uit Frankrijk via een befaamde bevrijdingsroute.

5 mei is dan wel de officiële bevrijdingsdag, maar in november 1944 was Nederland ten zuiden van de grote rivieren al bevrijd. Door het Duitse offensief in de Ardennen, kreeg de rest nog een moeilijke winter te verduren. De kolonie Nederlands-Indië moest nog veel langer wachten op haar bevrijding. Dat gebeurde pas op 15 augustus 1945. Die dag betekende ook het einde van de Tweede Wereldoorlog overal ter wereld.

Kort na de oorlog was bevrijdingsdag een echte feestdag. Iedereen was vrij, trok iets rood-wit-blauws aan en vierde feest. Er waren optochten en fanfarekorpsen speelden. Kinderen hielden wedstrijden zaklopen, blokjes rapen en koekhappen. Toen de herinnering aan de oorlog vervaagde, verwaterde ook de viering van bevrijdingsdag. Dat mocht niet gebeuren. Na veel discussie is in 1990 5 mei daarom tot een officiële, nationale feestdag uitgeroepen.