Nieuwe naties hebben eigen helden nodig waarop mensen trots kunnen zijn en waarmee ze zich kunnen identificeren. Als je allemaal dezelfde Nederlandse helden vereert, krijg je een band met elkaar en met je land. Het kersverse koninkrijk, dat toen nog uit het huidige Nederland én België bestond, zocht zijn helden vooral in de Gouden Eeuw, toen Nederland een wereldmacht was geweest: de zeeheld Michiel de Ruyter, de dichter Jacob Cats, de staatsman Johan de Witt.

Nadat België zich in 1839 wist af te scheiden, kwam daar Rembrandt bij. Hij moest dienen als tegenwicht van de beroemde Antwerpse en nu dus Belgische schilder Rubens, die behalve rijk en succesvol schilder ook diplomaat was. Rembrandt moest het gekwetste Nederlandse eergevoel herstellen. Zijn imago werd opgepoetst tot dat van een romantische held, een eenvoudig en diepreligieus persoon, onbegrepen door zijn tijdgenoten, een groot en eigenzinnig talent.

Al die Nederlandse nationale helden kregen in de negentiende eeuw standbeelden; er werden straten en pleinen naar hen genoemd, lofdichten en boeken over geschreven en feesten voor gehouden. De meeste van die helden zijn inmiddels held-af, ze worden op z'n best geëerd als personen van historische betekenis.

Rembrandt is een van de uitzonderingen. Hij kreeg zelfs een musical en in het Rembrandtjaar 2006 wist hij 1,75 miljoen bezoekers te trekken. Goed voor een recordomzet van 623 miljoen euro. Rembrandt, de held van de Nederlandse toeristenindustrie.