In mei 1940 raakte Nederland in oorlog met het Duitsland van Adolf Hitler. In slechts vijf dagen walste het moderne Duitse leger over Nederland heen. Ondanks de ongelijke verhoudingen werd stevig tegenstand geboden, en niet alleen door Nederlandse soldaten. In Zeeland waren Franse soldaten actief, die Nederland te hulp schoten.

Onder de Franse troepen waren Marokkaanse soldaten die in de Zeeuwse klei hun beste beentje voorzetten. Dat kwam zo: Marokko was een Frans protectoraat. De Marokkaanse sultan hoopte dat Marokkaanse steun aan Frankrijk zijn land de onafhankelijkheid kon bieden. Vandaar dat duizenden Marokkanen aan Franse zijde in de oorlog meevochten, en vooral in de bevrijding van Zuid-Europa een behoorlijk aandeel hadden.

De Marokkanen in Nederland hadden in mei 1940 het ongeluk dat zij als lichtbewapende troepen tegenover Duitse tanks kwamen te staan. De hevige gevechten eisten hun tol: een onbekend aantal Marokkanen kwam om, de meesten werden krijgsgevangen gemaakt. Met bietentreinen en schepen gingen zij naar Duitsland voor dwangarbeid en opsluiting in krijgsgevangenkampen.

In 1943 kwam een deel van de Marokkanen terug in Zeeland om als dwangarbeider te helpen met de bouw van een verdedigingslinie langs de kust. De inwoners van Zeeland keken hun ogen uit naar die vreemde mannen, gehuld in lange donkere jassen, met vreemde hoofddeksels en sandalen. Najaar 1944 verdwenen de soldaten weer naar kampen in Duitsland en Frankrijk. Hun lot is niet bekend.