In de jaren '60 leek kernenergie dé oplossing voor het groeiende energieverbruik in Nederland. Kernenergie komt vrij bij de bewerking van heel kleine deeltjes, atomen. Kernenergie zou goedkoop zijn, en de voorraad atomen zou nooit opraken.

Bovendien zou het schoon zijn voor het milieu, wat je niet kunt zeggen over energie uit kolen en olie. De regering liet in 1965 de eerste Nederlandse kerncentrale bouwen, Dodewaard, en in 1967 de tweede, Borssele. Dat smaakte naar meer: in 1973 wilde de regering nog wel drie kerncentrales hebben.

Maar daar stak de milieubeweging een stokje voor. Zo schoon was kernenergie helemaal niet: er bestond een kans op radioactieve vervuiling. En met de resultaten uit onderzoek naar kernenergie konden kernbommen worden gemaakt. Er kwam een massaal anti-kernenergieprotest op gang die de regering deed aarzelen. 'Atoomenergie? Nee, bedankt', stond op stickers en posters te lezen.

Om de meningen te peilen werd van 1981 tot 1983 een Brede Maatschappelijke Discussie georganiseerd. Tienduizenden Nederlanders gaven hun mening. De conclusie was: liever geen nieuwe kerncentrales, maar Dodewaard en Borssele mochten open blijven.

In 1985 probeerde de regering Lubbers het tóch, en besloot tien nieuwe centrales te bouwen. Maar zover kwam het niet: door een groot ongeluk met een kerncentrale in Tsjernobyl in 1986 sprak voorlopig niemand meer over de schone energie van kerncentrales.