Opa Jan wel te verstaan. De populariteit van de naam komt namelijk door het vernoemen naar de grootouders. Zeker in de periode voor 1800 was dat nauwelijks een keuze. Wanneer mensen met elkaar trouwden, stond eigenlijk al vast hoe hun kinderen zouden heten. De oudste zoon werd naar opa van vaderskant genoemd, en de tweede zoon naar opa van moederskant. Hetzelfde gold voor de dochters, die naar hun oma's vernoemd werden.

De naam Jan begon aan zijn opmars in de twaalfde eeuw. Het christendom en de heiligenverering zorgden voor grote veranderingen in de naamgeving. Tot die tijd kregen Nederlandse kinderen vooral Germaanse namen als Hildebrand of Bertold.

Nadien raakten inheemse heiligennamen als Klaas (van Sint-Nicolaas), Pieter (van Petrus) en natuurlijk Jan (van Johannes) in de mode. Door het vernoemen ging de naam generaties lang mee.

Stierf een van de kinderen dan kreeg een volgend kind dezelfde naam. Op die manier bleef opa's naam behouden. Bleven de kinderen wel leven dan waren de mogelijkheden na enige tijd uitgeput. De namenvoorraad was nog niet zo uitgebreid. Er waren daardoor gezinnen met zowel een Grote Jan als een Kleine Jan, of anders wel een Klaas Jan en een Jan Klaas. Twee opa's in één klap tevreden.