Alleen al het tonen van een vrouwenenkel in een rijglaarsje werd in de preutse negentiende eeuw heel erotisch gevonden. Laat staan een been! Toen rond 1900 de fiets in de mode kwam, hadden fatsoenlijke vrouwen dus een probleem. Een broek dragen was not done: dat was kleding voor mannen. Tot een paar decennia terug hadden vrouwen om die reden zelfs nooit onderbroeken gedragen. Met het bevestigen van loden vlinderfiguurtjes losten de fietsters uiteindelijk hun probleem op. Daarmee bleven de rokken netjes omlaag hangen.

Met andere typisch vrouwelijke lichaamsdelen had Nederland in die tijd een stuk minder moeite: 'zolang het vlees maar niet deinde'. Door het corset benadrukten vrouwen hun middel, heupen, borsten en billen. Met een 'tournure' kreeg je een nog nadrukkelijker achterwerk. Ook borsten werden opgevuld. Jonge, ongehuwde meisjes mochten een decolleté tonen, net als blote armen en schouders, maar alleen 's avonds op een bal. Een eeuw daarvoor viel de halslijn (ook overdag) zelfs op tepelhoogte. Je droeg er wel een halsdoek boven, maar bij warm weer of als je aan het werk was, ging die af.

Mannenkleding had minder last van wat wel of niet kon. Alhoewel deze voor onze begrippen ook heel gewaagd kon zijn. Begin zestiende eeuw verpakten mannen hun geslachtsdeel in een opzichtige en opgevulde schaambuidel. Ze gebruikten deze bovendien als portemonnee en als opbergplaats voor zakdoeken en andere onmisbare spulletjes. Hoe groter de buidel was, hoe meer macht de man uitstraalde. Ook sexy kuiten waren belangrijk: de Franse Hendrik III (1551-1589) introduceerde de hoge hak voor de man. Begin negentiende eeuw camoufleerden mannen te smalle kuiten met speciale kussentjes.