'U zult de heidense volken onderwijzen in de regels van Zijn Koninkrijk', las de Engelse bisschop Bonifatius in 719 in een brief van paus Gregorius II. 'U zult dit doen met liefde, kalm en op een manier die zij begrijpen.' Het christendom was in opmars in Europa. Overal werden mensen die nog niet in Christus geloofden bekeerd, en niet altijd met zachte hand.

Met de pauselijke zegen op zak reisde Bonifatius naar Utrecht, naar zijn collega Willibrord, die in 690 als eerste bisschop de Nederlanden had bereikt. Deze had een trucom mensen te bekeren. Zodra de heidenen zagen dat hun goden niet ingrepen als een heiligdom werd vernield, waren zij overtuigd van de kracht van de nieuwe God.

Bonifatius paste dezelfde tactiek toe. Een leerling beschrijft hoe hij een heilige eik omhakte. 'De heidenen vervloekten hem. Maar de eik stortte krakend neer. Daarop prijsden ze de Heer. Van het eikenhout bouwde Bonifatius een kerk.'

Toch werd Bonifatius in 754 tijdens een bekeringsmissie bij Dokkum vermoord. Hij had nog geprobeerd zich te verdedigen met zijn dikke bijbel, maar woedende Friezen sloegen daar hun zwaarden dwars doorheen.

Willibrord, Bonifatius en hun opvolgers hebben de Nederlanden onmiskenbaar veranderd. De bekering ging niet vanzelf, zoals blijkt uit de moord, maar op den duur werd Nederland een volledig christelijk land.

Toch werden niet alle Germaanse gewoonten uitgeroeid, tot op de dag van vandaag. Christelijke gelovigen leggen bijvoorbeeld rond Kerstmis cadeaus onder bomen en branden kaarsjes: het Germaanse lichtfeest schijnt door de christelijke kerstviering.