Majoor Lodewijk Thomson ging in 1914 mee met de allereerste Nederlandse opbouwmissie naar Albanië onder generaal Willem de Veer. Het liep slecht af, de majoor vond hier zijn dood.

In 1912 verklaarde Albanië zich onafhankelijk van het Ottomaanse (Turkse) Rijk en op 30 mei 1913 werd dit internationaal erkend. Maar agressieve buurlanden en lokale krijgsheren bedreigden de prille staat. Om een oorlog te voorkomen zetten Europa's machtigste landen een Duitse prins, Wilhelm I op de Albanese troon. Aan Nederland werd gevraagd een gendarmerie-korps op te zetten en te leiden.

Premier Cort van der Linden stelde de nodige eisen, zo mocht de missie geen verantwoordelijkheid van de Nederlandse regering zijn. En dat werd zij ook niet; de Nederlandse officieren traden namelijk in Albanese dienst.

Het kleine, neutrale Nederland wierp zich graag op als betrouwbare, deugdzame natie. Nederland zocht geen macht, maar liet gráág zien hoe je de wereld kon verbeteren.

Thomson voelde zich een 'pionier der beschaving' in een land dat volgens hem het 'tijdperk der Middeleeuwen nimmer had afgesloten.' De Nederlanders moesten een Albanese politiemacht vormen, maar de Albanezen deserteerden massaal. Hun loyaliteit lag bij de eigen clanleiders en niet bij de onbekende Duitse vorst. De politiemacht groeide snel uit tot een verzamelplaats voor onbetrouwbare avonturiers.

Thomson sneuvelde in de strijd op 15 juni 1914 bij de gevechten rond Dürres. Op 27 juli 1914 bood generaal De Veer bij Wilhelm I collectief ontslag aan, vanwege verregaande meningsverschillen tussen de Nederlanders en de vorst. Toen een dag later de Eerste Wereldoorlog uitbrak was dit eerste experiment van belangeloos internationaal optreden in Albanië geheel mislukt.

Over deze episode staat in het tijdschrift ‘Wereld in Oorlog’ (nr. 23) een uitgebreid artikel van Edwin Ruis.