Wetenschappers van nu laten de taal beginnen met een nu onleesbaar liefdesliedje uit het jaar 1100. 'Hebban olla vogala nestas hagunnan, hinase hic enda thu. Wat unbidan we nu.' Dat betekent: 'Alle vogels zijn met hun nesten begonnen, behalve ik en jij. Waar wachten we nog op?' Een Middeleeuwse monnik schreef dit in de kantlijn van een Latijnse tekst om zijn pen (een vogelveer) te testen. Voor het eerst stond een Nederlandse zin op schrift!

Deze zin was geschreven in Vlaams dialect. Lang had iedere streek zijn eigen dialect en afspraken over spelling en grammatica waren er nauwelijks. Tot in de achttiende eeuw kwam het voor dat mensen in één brief drie keer hetzelfde woord op een andere manier schreven. Boekdrukkers probeerden wel een soort van eenheid in te voeren, omdat één standaardtaal een grotere afzetmarkt betekende.

Pas in 1804 kreeg Nederland een officiële spelling, die verplicht was voor alle scholen van het land. De regels van deze 'Nederlandsche taal', met s-c-h, werd regelmatig aangepast tot de Nederlandse taal die wij spreken en schrijven.