Vervolgens werden thuiswonende studenten veertig gulden gekort op hun beurs, en uitwonenden zestig. Dit zou jaarlijks zo'n 25 miljoen gulden moeten besparen.

De studenten waren woedend. Nu konden ze niet meer zelf kiezen waar ze die vier tot zes tientjes aan uitgaven. "Wat zou de volgende verkapte bezuinigingsmaatregel zijn?", vroegen ze zich af. "Voedselbonnen voor Albert Heijn?"

Uiteindelijk reikte Pim Fortuijn, als directeur van de OV-studentenkaart b.v., in 1990 dan toch de eerste kaart uit aan een Haagse studente Engels en maatschappijleer. Al gauw reisden de 600.000 studenten er lustig op los. Meestal voor de lol, maar sommigen wisten ook geld te verdienen aan hun gratis vervoer. Zo was Prins Bernard jr. één van de mede-oprichters van Ritzen Koeriers, een bedrijf dat studenten pakketjes per trein liet bezorgen.

Al deze reisjes bleken een dure grap voor de vervoersbedrijven. Daarom vroegen ze in 1994 bijna een miljard voor een nieuw contract. Omdat het Ministerie van Onderwijs dat niet kon betalen, werd de OV-studentenkaart opgesplitst in een weekend- of weekkaart. In 1997 werd de kaart zelfs bijna afgeschaft.