“De wederzijdse ontevredenheid tussen de Antillen en Nederland wordt veroorzaakt door de ongelijke verhoudingen. Nederland ziet de Antillen als lastig en veel Nederlanders willen af van de eilanden, maar voor de Antillen brengt de band met Nederland veel voordelen.

De Antillen zijn rijk in vergelijking met landen in de omgeving die wel onafhankelijk zijn, zoals Jamaica en Haïti. De band met Nederland zorgt voor meer economische zekerheid, democratie, betere mensenrechten, een Nederlands paspoort en dus de mogelijkheid om naar Nederland te gaan.

De migratie zorgt voor onbegrip aan beide zijden. Ten eerste vanwege de taal: op de eilanden wordt nauwelijks Nederlands gesproken behalve in officiële context. Eenmaal in Nederland levert dit problemen op. Deze moeilijke positie levert wrok op.

Bovendien gaat het met een deel van de Antillianen in Nederland niet goed. Dat wekt weer onvrede op bij Nederlanders. Er is een nu weer groeiende groep Nederlandse politici die vindt dat Nederland weg moet uit het Caribische gebied, omdat er voor Nederland geen grote voordelen zitten aan behoud van de Antillen.

Dit besef kwam voor het eerst in 1969, toen in Willemstad, Curaçao, een opstand uitbrak waarbij de Antilliaanse regering de hulp van Nederland vroeg. Het probleem is: Nederland mag zich niet bemoeien met het bestuur op de eilanden om te voorkomen dat er iets mis zou gaan, maar áls het fout gaat, moet Nederland ingrijpen, zoals in 1969 gebeurde.

En dan wordt er geroepen: ‘kijk Nederland eens koloniaal zijn!’ Er is lang geprobeerd om de Antillen onafhankelijk te maken. Vanaf de jaren ‘90 zegt de Nederlandse regering: ‘goed, we blijven, maar op voorwaarde dat de eilanden beter bestuurd worden’. Met hulp van Nederland, en dat zorgt weer voor onvrede bij Antillianen. Het zal dus een relatie vol spanning blijven.”