Het kapotslaan van beelden in kerken en kloosters ging als een veenbrand door Nederland heen. Overal werden beelden, schilderijen, glas-in-loodramen en altaren aan stukken geslagen, bekrast en ingegooid. En na de storm namen de protestanten de kerkgebouwen in beslag, die zij van binnen meteen wit schilderden. Op die manier maakten zij protestantse kerken van katholieke.

De beeldenstormers waren namelijk tegen de katholieke verering van beelden. Het boek, de Bijbel, moest centraal staan in het geloof en niet de 'afgoderij' van Mariabeeldjes en zoete schilderijen! Ook waren zij boos over de onderdrukking van het calvinistische geloof door hun vorst Filips II en over het feit dat het graan zo duur was.

De ontevredenheid was niet nieuw. Al in april van dat jaar hadden lage edelen in een Smeekschrift gevraagd om de protestanten minder streng te behandelen. Margaretha van Parma, die in opdracht van Filips de Nederlanden bestuurde, gaf toe. Daardoor durfden steeds meer calvinistische predikanten te preken. Vaak deden ze dat verborgen achter een heg, want helemaal vrij voelden ze zich niet en bovendien hadden ze geen eigen kerkgebouwen. Het was een van deze hagepreken die de bom deed barsten.

Filips II was woedend toen hij hoorde van de beeldenstorm. Hij stuurde een leger onder leiding van de strenge hertog van Alva naar de Nederlanden om de orde te herstellen. Zijn harde optreden leidde tot een opstand die tientallen jaren zou duren. Onafhankelijkheid voor de Nederlanden en godsdienstvrijheid voor de protestanten waren nog ver weg.