De Spaanse machthebbers in de Nederlanden waren furieus op de protestantse heiligschennis van de beeldenstorm. In 1566 hadden protestanten alle beelden uit katholieke kerken kapot geslagen en schilderijen aan flarden gescheurd. Dat moest hard gestraft worden. Al snel werd de hertog van Alva op pad gestuurd, om de Nederlanders mores te leren.

Door de ontwikkelingen was er sinds 1568 sprake van een heuse opstand tegen de landsheer, Filips II. Maar die verliep eigenlijk totaal niet goed. Op een gewonnen slag bij Heiligerlee na verloren de troepen van opstandelingenleider Willem van Oranje gevecht op gevecht. Veel soldaten en burgers besloten de zee op te gaan omdat de Spaanse koning daar minder sterk was. In kleine scheepjes probeerden zij de Spanjaarden dwars te zitten. Voor de Spanjaarden waren zij armoedzaaiers, 'geux' in het Frans. Al snel sprak men van de 'Watergeuzen'.

Eind maart 1572 was er een succes te melden. Met 26 schepen dreef de geuzenvloot bij een storm naar Den Briel. Toen admiraal Lumey hoorde dat er geen soldaten in de stad waren, besloot hij die in te nemen. Dat lukte zonder moeite.

De leider van de opstandelingen, de edelman Willem van Oranje, wist niets van de inname en had het nog te vroeg voor actie gevonden. Maar de verovering van Den Briel had een domino-effect. De ene na de andere stad in Holland en Zeeland kwam in handen van de protestantse opstandelingen. De opstand tegen Spanje was nu echt begonnen!