Lang werd deze zwarte bladzijde uit de Nederlandse geschiedenis een beetje stiefmoederlijk behandeld. Het beeld van wrede slavendrijver paste niet zo goed bij een geschiedschrijving die soms meer met grote mannen en Gouden Eeuwen bezig was.

Toch was die gouden, zeventiende eeuw niet mogelijk zonder slavernij. Sterker, de Nederlandse slavenhandel begon vanuit hetzelfde motief als bijvoorbeeld de specerijenhandel in Oost-Azië: het zoeken naar winst.

Het beginpunt lag zelfs bij de suikerhandel en bij een van de grote mannen uit de Gouden Eeuw: Johan Maurits van Nassau. Toen die tussen 1630 en 1635 delen van Brazilië op de Portugezen veroverde, stelde hij vast dat hij dan wel de suikerplantages in handen had, maar niet voldoende mensen om er te werken. 'Ossen en slaven' konden de productie weer op gang brengen, schreef hij naar huis.

En zo geschiedde: in opdracht van Johan Maurits werd het slavenfort Elmina in het huidige Ghana veroverd. Tweehonderdvijftig jaar lang vervoerden Nederlanders duizenden slaven per jaar onder verschrikkelijke omstandigheden over de Atlantische oceaan.

De slavernij werd in de negentiende eeuw door de meeste landen afgeschaft. Nederland stopte ten opzichte van landen als Engeland en Frankrijk pas laat met de mensenhandel: in 1863.