'Nederland' was eind zestiende eeuw een kleine protestantse republiek die zich aan de koning van Spanje probeerde te ontworstelen. 'De Nederlanden' waren van hem, maar uit onvrede over het Spaanse katholieke beleid brak er in 1568 een opstand uit. Turkije was in die tijd het centrum van het grote Ottomaanse Rijk, dat zich uitstrekte van Algerije tot Irak en van Somalië tot Hongarije. Ook de Turken waren in oorlog met de koning van Spanje.

Het islamitische rijk was niet populair in christelijk Europa, en allerlei praatjes deden de ronde over de 'barbaarse' mohammedanen. De islam was voor Europese christenen een ketters geloof. En de Koran stond vol 'schaamtevolle leugens en ijdele oude vrouwenpraat', zo schreef een protestantse theoloog, Johannes Coccejus.

Het zwaar negatieve beeld van de Ottomanen werd veranderd door de Geuzen. Deze Nederlandse strijders droegen islamitische halve manen op hun kleding en riepen dat zij 'liever Turks dan paaps' (van de Paus) waren.

De islamieten waren misschien barbaren, erger dan de katholieken konden zij niet zijn. Al snel zochten zij contact met de Ottomanen, waaruit in 1612 het eerste verdrag tussen Nederland en Turkije voortkwam. Een verdrag uit pure machtspolitieke overwegingen