In de jaren dertig maakte Nederland een zware economische crisis door. Fabrieken sloten hun deuren en stuurden honderden arbeiders naar huis. De overheid besloot iets te doen aan de werkloosheid. Christelijke politieke partijen schoven hun idealen naar voren: de vrouw hoorde thuis bij het gezin, niet in de fabriek.

De katholieke minister Carl Romme had een oplossing. Volgens hem was het 'in elk geval de moeite waard de gehuwde vrouw te beletten zich op de arbeidsmarkt mede een plaats te veroveren.' Een ambtenares die trouwde kreeg al automatisch ontslag. Romme stelde voor om álle vrouwen op hun huwelijksdag naar huis te sturen. Voor iedere vrouw die werd ontslagen, kon zo weer een man aan de slag.

Voor arbeidersvrouwen was het tijdens de crisis bittere noodzaak om te werken. De man verdiende in zijn eentje niet genoeg om zijn gezin te onderhouden. Soms was een familie zelfs afhankelijk van het loon van de vrouw. Bijvoorbeeld als de man door zwaar werk arbeidsongeschikt werd, of wanneer hij wegliep omdat hij de armoedige situatie thuis niet meer aankon.

Het wetsvoorstel van Romme haalde het niet, maar in de praktijk verloren vrouwen als eerste hun baan. Tegenwoordig vinden we het heel normaal dat vrouwen werken. Ook al blijkt het nog steeds heel moeilijk om op hoge functies te te komen. Ook in de eenentwintigste eeuw