'Eerste Kamerleden zijn seniele deeltijdpolitici die zitten te slapen in hun senaatsbankjes' hoor je vaak. Het vooroordeel dat de Eerste Kamer maar weinig politieke invloed heeft is hardnekkig. Omdat de Eerste Kamer alleen wetten goed- of afkeurt, heeft ze weinig te maken met de dagelijkse politieke strijd. In rust werken de leden, de senatoren, aan het beoordelen van belangrijke wetten voor het land.

In het begin kwam van beoordelen niet zoveel terecht. De Eerste Kamer werd in het leven geroepen door koning Willem I in 1815, één jaar na de vereniging van Nederland en België. Voor Willem was de senaat een mooie plek om adellijke vriendjes een plek in het politieke spel te geven. Een spel dat in die tijd alleen om Willem draaide: hij koos zelf de mensen die hij geschikt vond en die hem niet zouden tegenwerken.

Veel politici moesten niets hebben van de bemoeienis van de koning en twijfelden aan 'grond en doel' van de Eerste Kamer. De senaat vonden zij maar een deftige 'dierentuin van de koning', waarvan het democratisch gehalte laag was.

Democratische hervormingen in 1848 zorgden voor een omslag. De koning werd als staatshoofd op afstand van de politiek gezet, de Eerste en Tweede Kamer regeerden het land. Ook werd besloten dat voortaan de Provinciale Staten de Eerste Kamer zouden kiezen.

De Eerste Kamer was nu niet langer 'de dierentuin van de koning', maar een onafhankelijke democratische macht. Al bleef haar invloed beperkt tot de wetgeving.