Koningin Wilhelmina en haar regering vluchtten op 13 mei naar Engeland. Een dag later werd Rotterdam gebombardeerd om het Nederlandse verzet te breken. Dat lukte. Op 15 mei gaf het Nederlandse leger zich over en begonnen vijf jaar bezetting. De oorlog had toen aan 5000 Nederlanders het leven gekost.

Voor Hitler en zijn staf was het overvallen van Nederland een stap in de verovering van heel Europa. De Duitse leider Adolf Hitler stelde Arthur Seyss-Inquart aan als Rijkscommissaris van het bezette gebied. In het begin deden de Duitsers hun best vriendelijk te blijven tegen de Nederlandse bevolking. Maar niet voor lang.

Al gauw werden de eerste anti-jodenmaatregelen getroffen. Joodse winkels werden geplunderd, ambtenaren ontslagen. Begin 1941 werden de eerste groepen joden naar concentratiekampen weggevoerd. Van de 160.000 joden in Nederland zouden maar liefst 120.000 in de dodenkampen verdwijnen.

In totaal vonden in Europa tussen 1940 en 1945 zes miljoen joden de dood. Een massaslachting (holocaust) die werd uitgevoerd door misdadigers, maar met hulp van heel gewone ambtenaren, politieagenten en burgers.

Het verzet tegen de Duitsers groeide tijdens de oorlog, maar tegen een hoge prijs. Aanstichters van zowel de Februaristaking van 1941 als de aanslag op het bevolkingsregister van 1943 werden in het openbaar neergeschoten.

Veel Nederlanders kozen er voor zich niet te verzetten en leidden een min of meer normaal leven. Alleen tijdens de laatste winter, 1944-1945, nam de ellende voor iedereen toe. In deze 'hongerwinter' was vooral in de grotere steden de sterfte door ondervoeding erg hoog.

Begin mei 1945 was Nederland bevrijd.