Op 11 juli 1995 moesten de Nederlandse militairen toezien hoe Bosnisch-Servische troepen Srebrenica innamen. Deze voerden 7.500 moslimmannen af om, zo bleek later, te worden vermoord. Vlak daarna verplaatsten de militairen zich van het zuidelijke naar het noordelijke legerkamp, in een poging aan de oprukkende Serviërs te ontkomen.

Dekker: 'We zaten in een voertuig. Onderweg namen we af en toe nog wat blauwhelmen mee. Ik zat bij de deur. Toen die openging voor een blauwhelm, wilden ook een vrouw en kind naar binnen. Ik moest hen eraf duwen. Dat deed zoveel pijn. Het was het enige wat ik kon doen, wat ik móest doen. Hen meenemen konden we ons niet veroorloven. Vreselijk.'

Enige dagen later stond Dekker voor een tweede moeilijke beslissing. Hij reed mee in de voorste vrachtauto van het transport waarmee gewonde burgers naar veilig gebied werden gebracht. 'Op een gegeven moment werden wij aangehouden door een Servische guerrilla-eenheid: "Iedereen die nog kan lopen - eruit!" Wij hadden geen wapens meer, konden niets doen.' Er zat dus niets anders op dan uitstappen.

Maar de stap was voor veel gewonden te hoog. Dekkers stak hen een helpende hand toe. Al snel voelde hij de kalasjnikov van een guerrillastrijder in zijn rug. 'Toen werd ik weggetrokken door één van mijn kameraden. Eigenlijk had ik daarvoor al een andere beslissing gemaakt: Ik blijf staan. Wat mijn collega's deden, was misschien realistischer. Maar wat ik toen moest zien! Mensen werden eruit gesleurd, geslagen. Dan sta je erbij met je mooie blauwe helmpje, machteloos. En dat terwijl je die mensen min of meer had beloofd: nu gaan we naar veilig gebied, het is voorbij.'

'Toen ik thuis in Nederland was, kwamen de nachtmerries. Ik heb mijn vriendin alles verteld. Dat heeft enorm geholpen.' Maar spijt heeft Dekker niet: 'Ik heb mij toen voor honderd procent ingezet. Meer had ik absoluut niet kunnen doen.'