De Nederlandse overheid was zo blij met hun hulp, dat een speciale vrouwenafdeling op de Nederlandse arbeidsbeurs in Duitsland werd geopend.

Maar toen halverwege de jaren dertig de werkloosheid hard opliep, werd die beurs gesloten. Buitenlandse werknemers werden geweerd uit Nederland. Dankzij een lobby van de Nederlandse 'mevrouwen', mochten de Duitse meisjes eerst nog blijven. Een minister zei uit ervaring te weten dat ze onmisbaar waren.

Twee jaar later veranderde dat: toen werden ook de Duitse meisjes langzaam weggepest. Ze moesten speciale vergunningen kopen, de grenscontrole werd verscherpt en de vreemdelingenpolitie chanteerde ze. Veel Nederlanders vonden het een schande dat 35.000 Duitse meisjes hier werkten, terwijl tienduizenden Nederlandse meisjes niks te doen hadden. Veel Duitse meisjes verdwenen zo in de illegaliteit.

Veertig jaar later herhaalde deze geschiedenis zich. In de jaren zestig kwamen ongeveer 225.000 gastarbeiders naar Nederland. Zij deden hier het ongeschoolde werk, waar geen Nederlanders voor te vinden waren. Maar toen door de oliecrisis van 1973 de werkloosheid tot recordhoogte steeg, wilde iedereen weer van die buitenlanders af. Dit leidde in 1979 tot de nieuwe 'wet arbeid buitenlandse werknemers': de immigratie werd stopgezet.

Toch bleef het aantrekkelijk om naar Nederland te komen. Als je maar een laag genoeg loon accepteerde, vond je wel een baas. Dat je dan illegaal in Nederland verbleef en geen rechten had, namen veel immigranten op de koop toe.