Gelegen aan de drukke Noordzee en aan grote rivieren als de Rijn, Maas en Waal is het geen wonder dat het land van oudsher handel aantrekt. De aanwas van mensen komt daaruit voort. Zozeer zelfs dat eigenlijk iedere Nederlander afstamt van mensen van elders, ook al is dat eeuwen geleden.

Eind twintigste eeuw was er iets bijzonders aan de hand. Kwamen migranten in vroeger tijden vooral uit de ons omringende landen, nu lag hun oorsprong veel verder weg. Na de Tweede Wereldoorlog kwamen gastarbeiders eerst uit Spanje en Italië, maar snel ook uit Turkije en Marokko.

Andere immigranten kwamen uit de voormalige koloniën Indië (Molukkers), Suriname of de Antillen, en weer nieuwe groepen uit verschillende landen in Afrika, Latijns-Amerika en Azië.

De snelle komst van de zeer diverse groep immigranten leidde tot spanningen in de maatschappij. Daarom schreef de regering in 1983 een zogenaamd 'minderhedenrapport'. De nieuwe culturen moesten mengen tot een multiculturele samenleving waarbij iedereen voor elkaar open stond, maar ook Nederlander was.

In de jaren negentig werd duidelijk dat dat idee iets te rooskleurig was geweest: het mengen kwam maar slecht op gang. Toen kwam het begrip 'het multiculturele drama' opzetten: Nederland was eigenlijk een land waarin groepen mensen heel erg langs elkaar heen leefden. Vanaf toen werd 'inburgeren' het toverwoord, om de multiculturele samenleving toch maar te laten slagen.