De Verenigde Naties werden in 1945 opgericht om grote oorlogen te voorkomen. Het idee was dat landen in de VN samen problemen op konden lossen. Lukte dat niet, dan konden andere landen via vredesmissies ingrijpen.

Nederland steunde deze lijn van internationaal recht sinds de oprichting van de VN. Tijdens de Koude Oorlog waren er weinig vredesoperaties: de Veiligheidsraad van de VN bleef te verdeeld om tot actie over te gaan.

Dat veranderde na het instorten van het communisme, vanaf 1989. In een hoopvolle tijd probeerden politiek en militairen conflicten te bevriezen door een vredesmacht te sturen. Door dit nieuwe optimisme vonden tussen 1991 en 1993 bijna net zoveel vredesmissies plaats als in de 35 jaar daarvoor.

Nederland bleef trouw aan het idee van VN-vredesmachten, ook toen een VN-opdracht in het Bosnische stadje Srebrenica verkeerd afliep.

Daarom vonden veel mensen het vreemd dat Nederland het Amerikaans-Engelse ingrijpen in Irak steunde, terwijl de Verenigde Naties een inval niet hadden goedgekeurd. De 'stabilisatiemissie' die Nederlandse militairen in Irak uitvoerden, viel daarmee uit de toon met andere missies.