Deze zit er bij oudere mensen nog stevig ingeramd. De generaties die opgroeiden in de crisistijd (de jaren 1930) of de Tweede Wereldoorlog (1940-1945) konden ook weinig anders. Veel mensen hadden grote moeite om het hoofd financieel boven water te houden, maar ze waren te trots om te lenen. Dat deed je gewoon niet; mensen spraken er schande van. Als je leende, was dat uit pure noodzaak.

In de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw veranderde die houding. Voor het eerst groeiden generaties op die geen oorlog, armoe en ellende meemaakten, maar alleen maar voorspoed. De welvaart groeide, de werkloosheid nam af en mensen konden weer hoopvol naar de toekomst kijken. In dezelfde tijd kwam een auto binnen het bereik van mensen, en ook huishoudapparatuur, televisie. Vakanties waren niet langer voorbehouden aan rijken.

Voor de nieuwe generaties was het gewoon dat je al die dingen kon kopen. Lenen werd daarbij steeds meer als normaal gezien: iedereen wil alles kunnen hebben, ook als zij dat nu even niet kunnen betalen. Heel vaak gaat dat goed, maar helaas ook heel vaak fout. De 46.000 gezinnen kunnen daarover meepraten.