Ook de aartsvader Abraham komt in de drie boeken voor: de joden zouden van zijn zoon Izaäk afstammen en de moslims van zijn zoon Ismaël. Volgens de christenen is hij de vader van alle gelovigen. De drie geloven delen bovendien dezelfde basisideeën over hoe de gelovige zijn leven moet leiden: hij dient respect te hebben voor de medemens en eerbied voor God.

De drie geloven zijn dan ook door elkaar geïnspireerd. Het joodse geloof was er het eerst. Het ontstond zo'n drieduizend jaar geleden. Zo'n duizend jaar later geloofde een aantal joden dat de langverwachte Messias, de verlosser, was gekomen: Jezus van Nazareth. De andere joden wezen hem af en toen zijn volgelingen ook niet-joden in hun midden accepteerden, ontwikkelde het Christendom zich tot een aparte religie.

Veel van het joodse geloof werd behouden. Zo heeft het Oude Testament (de eerste helft van de Bijbel) vrijwel dezelfde inhoud als de Tenach. De christenen hebben daaraan de verhalen van Jezus, het Nieuwe Testament, toegevoegd.

Nog weer later, in de zesde eeuw na Christus, ontstond de Islam op het Arabisch schiereiland. Eén man is daarvoor verantwoordelijk: Mohammed. Hij woonde in Mekka en Medina, waar ook christenen en joden woonden. Volgens deskundigen hebben zij hem geïnspireerd.

Mohammed kreeg in de zesde eeuw na Christus een visioen waarin hij opgeroepen werd profeet te zijn en op te schrijven wat de engel Gabriël hem dicteerde. In de Koran staat daardoor volgens de moslims het letterlijke woord van God. In de boeken van de christenen en de joden staat volgens hen óók Gods woord, maar minder puur: daarvan menen de moslims dat de mensen zich teveel met de inhoud hebben bemoeid.