Journalisten spraken politici eerbiedig aan met ‘Excellentie’, lieten hen uitpraten en stelden geen kritische vragen. Net als de politieke partijen waren de media verzuild: ze waren katholiek, protestants, socialistisch of liberaal. Journalisten steunden de politici van hun eigen zuil en gaven hen veel aandacht. Andere politici lieten zij met rust.

In de jaren zestig veranderde de samenleving: overal nam respect voor autoriteit af. Jongeren zetten zich af tegen oudere generaties en ook journalisten werden kritischer: niet meer alles werd klakkeloos aangenomen.

Dat bleek vooral goed in 1966, tijdens de Nacht van Schmelzer. Een motie van Katholieke Volkspartij-politicus Norbert Schmelzer bracht het kabinet-Cals (ook KVP) ten val. De volgende dagen werd Schmelzer in bijna alle media neergezet als een gladde, listige verrader.

Zelfs de katholieke media kenden geen mededogen. Zo portretteerde KVP’s ‘eigen’ KRO-programma Brandpunt hem als een harteloze beul. Ook ondervroeg het programma KVP’ers voor het eerst ongegeneerd over onenigheid in de partij.

En in het katholieke dagblad de Volkskrant tekende cartoonist Opland Schmelzer als een verrader die Cals met een dolk neerstak. De partij protesteerde wel bij de katholieke redacteuren, maar de media gehoorzaamden niet langer: van schoothondje werden zij waakhond.