'Mijn eerste mobiele telefoon kreeg ik in 1981. Ik was toen Staatssecretaris van Economische Zaken. Ik gebruikte hem in de auto, maar je kon er ook buiten mee bellen. In de praktijk gebeurde dat niet, omdat hij vanwege de zware accu zeker 14 kilo woog. Ik maakte er weinig gebruik van. Ik denk nu: als ik 'm niet had gehad, had ik 'm niet gemist. '

"Vervolgens heb ik een Carvox gehad, die je kon gebruiken in de auto. Deze was al een stuk lichter dan zijn voorganger, maar nog steeds niet geschikt om er lopend op straat mee te bellen. Ik was inmiddels voorzitter van de Raad van Bestuur van PTT, later KPN. Destijds hadden de bestuursleden en het management allemaal een telefoon. Maar we merkten al snel dat een mobiele telefoon voor de monteurs op de weg belangrijker was.

'Begin jaren negentig werd de mobiel handzaam en licht genoeg om mee te nemen. Het was alleen nog niet erg bekend. In 1992, tijdens een fietstocht met kennissen op Vlieland, kregen we twee lekke banden. Ik belde met mijn mobiel de fietsverhuurder op het eiland. "Waar staat u?" vroeg hij. Ik vertelde hem onze plek. "Dat kan niet," zei hij, "daar is geen telefoon". Hij was stomverbaasd. Op zijn brommertje, met twee wielen achterop, is hij naar ons toe gekomen. Hij heeft zelfs met mijn mobiel naar zijn baas gebeld, om te testen.

'Nederlanders wachten bij nieuwe dingen eerst af. Hebben de buren het al? Maar als eenmaal blijkt dát de buren het hebben, schaft iedereen er een aan. Zo ging dat ook bij de mobiele telefoon. En terecht natuurlijk. Zonder enige twijfel kan ik zeggen dat de mobiele telefoon mijn leven makkelijker heeft gemaakt.'