Terwijl buiten de Koude Oorlog en de economische crisis woedde, zocht Nederland veilig thuis op de bank zijn toevlucht tot zorgeloos tv-vermaak. Bijna iedere grote publieke omroep had in de jaren zeventig en tachtig zijn eigen show met de daarbij behorende beroemde presentator. Iedereen kende het spiraalspel van de 'Willem Ruisshow' of de cavia- en marmottenbak uit de 'Wie-Kent-Kwis' van Fred Oster.

Jos Brink had met de spelshow 'Wedden Dat' (AVRO) direct succes. Samen met zijn 'kroepoekje' Sandra Reemer wist hij vanaf de start van het programma in 1984 wekelijks miljoenen kijkers te trekken. De opzet was eenvoudig: mensen gingen, bijgestaan door een beroemdheid, de meest onwaarschijnlijke weddenschappen aan. Wanneer de weddenschap misging, moest de beroemdheid een tegenprestatie leveren.

Hoewel het meestal een dolle boel was, had een aflevering een allesbehalve vrolijke afloop. Een 12-jarig jongetje dat sterrenstelsels kon herkennen, fietste trots daags na de uitzending - met zijn 'Wedden Dat'-button nog op - door de buurt. Hij botste tegen een vrachtwagen en kwam om het leven. Het incident greep Brink zeer aan en in de eerstvolgende uitzending besteedde hij uitgebreid aandacht aan dit tragische ongeluk.

Met de opkomst van de commerciële televisiezenders eind jaren tachtig stierven de meeste showprogramma's een zachte dood. Voor commerciële omroepen waren ze veel te duur om te maken. En dankzij de toename van het aantal tv-kanalen kreeg je steeds meer keus. Een avondje met het hele gezin gezellig naar één programma kijken, werd eerder uitzondering dan regel.