Na het einde van de koloniale periode in 1954 kregen sommige Antillianen een baan bij een Nederlands bedrijf. Daarnaast ontvingen getalenteerde Antilliaanse jongeren een beurs voor Nederlandse universiteiten.

De mogelijkheden voor de achtergebleven Antillianen waren beperkt, terwijl het leven in Nederland goed leek. Steeds meer Antillianen staken daarom over: in 1971 woonden ruim 18.000 Antillianen in Nederland, in 1988 was dat aantal gestegen tot 60.000 en momenteel zijn het er ongeveer 130.000.

Hun mogelijkheden zijn beperkt: vaak spreken ze het Nederlands slecht en zijn ze laagopgeleid. Onder de groep die geen werk heeft, is de criminaliteit hoog: diefstal, geweld en drugshandel komen veel voor.

De Nederlandse overheid speelt hier niet goed op in, vindt Gabi Da Costa Gomez, van de Kerngroep Antilliaanse Gemeenschap: 'Men probeert negers te laten klompendansen.' Zijn oplossing is Nederlandse organisaties te leren omgaan met Antillianen, in plaats van eenzijdige inburgering af te dwingen.

Het Centraal Orgaan Asielzoekers had in 2007 een ander plan: criminele Antilliaanse jongeren in hun leegstaande asielzoekerscentra heropvoeden. GroenLinks-politici Edwina Molina en Machteld Cairo, beiden met Antilliaanse wortels, zien er wel wat in.

Rita Verdonk, oud-minister van Vreemdelingenzaken, noemt het flauwekul: 'Antilliaanse jongeren die ontsporen of dreigen te ontsporen moeten terug naar de Antillen om daar heropgevoed te worden.' Iedereen ziet het probleem, maar naar dé oplossing is het al jarenlang zoeken.