Tot in de jaren zestig hadden scholieren en studenten weinig inspraak. De leraar was een meneer tegen wie je u zei. Op de universiteiten waren de hoogleraren de baas. In 1969 was de maat vol. Tilburgse studenten doopten de Katholieke Hogeschool om tot Karl Marx-universiteit en in Amsterdam begon de beroemde bezetting van het Maagdenhuis, het centrum van de Gemeentelijke Universiteit.

Onderwijsminister G.H. (Gerard) Veringa schrok zich een hoedje. Om Parijse toestanden te voorkomen - in de Franse hoofdstad waren studentenopstanden een jaar eerder op complete veldslagen uitgelopen - drukte hij een wet door in de Tweede Kamer die studenten opeens invloed gaf. Ze mochten meepraten in de universiteitsraad.

Tegenstanders vonden het maar een speeltuin voor vergadertijgers. Er werd wel over onderwijs gepraat, maar een motie tegen Zuid-Afrika of de oorlog in Vietnam was ook niet abnormaal.

Ook op middelbare scholen mochten scholieren in leerlingen- en medezeggenschapsraden opeens met docenten en rectoren meepraten en meebeslissen. En docent die meneer Jansen heette, werd gewoon Jan genoemd.

De gelijkheid droop ook af van de klassenfoto's. Leraar en leerling droegen hetzelfde spijkerpak; alleen aan de weelderige baard was de leraar te herkennen. Niks leek te gek als het om inspraak ging. Zo mochten scholieren soms zelf hun cijfer bepalen. 'Waar dacht je zelf aan?', zei de leraar dan.

Niet iedereen was gelukkig met zoveel inspraak en gelijkheid. Sommige wetenschappers en leraren voelden zich niet genoeg gewaardeerd om wat ze konden en namen vroegtijdig ontslag.