Hij verdiende de kost. Moeder was er voor het huishouden en de opvoeding van de kinderen. In damesbladen als de Margriet en de Libelle kon je lezen hoe het moest: het ideale romantische huwelijk tussen twee heteroseksuele geliefden. Geluk was toen nog heel gewoon.

De communes van de jaren zestig en zeventig wilden een alternatief vormen voor het traditionele huwelijk en het doorsnee gezin. De bewoners streefden een ideaal bestaan na, waarin privé-bezit geen rol speelde. Ze waren tegen een opvoeding waarin het kind niks te vertellen had en tegen relaties waarin je alleen met je eigen partner seks mocht hebben.

Er ontstonden verschillende soorten communes: van politieke radicalen en religieuze fanatici, maar ook van kunstenaars. Heel belangrijk was het onderlinge overleg in deze huizen. Het waren een soort mini-democratietjes.

Rechts Nederland vond dit hippiegedoe maar niets: deze broeinesten van misdaad bedreigden hun traditionele normen en waarden. Bovendien huiverden ze bij de gedachte aan de liederlijke vrije seks die volgens de geruchten plaatsvond in de communes.

Dat viel uiteindelijk wel mee. 'Het aantal kommunes met kollektieve seks is klein', aldus het Kommune-boek uit 1970 van een Utrechtse woongroep, 'het grote belang dat aan het seksuele wordt toegedicht komt uit het brein van seksuele hongerlijders voort'.

Het radicalisme en idealisme van de eerste communes verdwenen in de loop van de jaren zeventig. Al gauw verdrong de naam woongroep de beladen term commune.